| LEXUES | | Membre | | 13 messages postés |
|  Posté le 17-06-2006 à 17:15:46   
| Gjilpërat mbërthyese
nga Guy de MAUPASSANT
Përkthyer nga frëngjishtja
UN
- Ah ! i dashur, sa të liga, femrat !
- Përse e thua këtë ?
- Sepse ma kanë punuar keq.
- Ty ?
- Po, mua.
- Femrat, apo një femër ?
- Dy femra.
- Dy femra në të njëjtën kohë ?
- Po.
- E qysh ta kanë hedhur ?
Dy të rinjtë ishin ulur përpara një kafeneje të madhe të bulevardit dhe pinin likere të përziera me ujë, nga këto aperitivet që duken si lëngje të bëra me të gjitha nuancat e një kutie bojërash.
Ata kishin pothuaj të njëjtën moshë : njëzet e pesë deri tridhjetë. Njëri ishte bjond e tjetri brun. Ata kishin gjysmë-elegancën e kambistëve, të atyre që shkojnë në Bursë dhe nëpër sallone, që shkojnë ngado, jetojnë ngado, dashurojnë ngado. Bruni mori fjalën :
- Ta kam thënë lidhjen time, apo jo, me atë borgjezen e vogël të takuar në plazhin e Dieppe ?
- Po.
- I dashur, ti e di ç’është kjo. Kisha një dashnore në Paris, një që e dua tmerrësisht, një mikeshë të vjetër, një mikeshë të mirë, e zakonshme pra, dhe kam ndërmend të rri me të.
- E zakonshme për ty ?
- Po, për mua dhe për të. Ajo është e martuar me një burrë të ndershëm, që e dua dhe atë njëlloj, një djalë mjaft i përzemërt, një shok i vërtetë ! Le të themi që kjo është një shtëpi ku e kisha strehuar jetën time.
- Edhe ?
- Epo ja ! ato nuk mund ta braktisin Parisin, dhe kështu që e kam parë veten vejush në Dieppe.
- Përse kishte shkuar ti në Dieppe ?
- Për të ndryshuar ajër. Nuk mund të rrish tërë kohës në bulevard.
- Pra ?
- Pra e kam takuar mbi plazh vogëlushen që të fola.
- Gruan e shefit të zyrës ?
- Po. Ajo mërzitej shumë. I shoqi, veç kësaj, vinte vetëm të dielave, dhe ai është tejet i shëmtuar. E kuptoj vogëlushen. Pra ne kemi qeshur dhe vallëzuar së bashku.
- Dhe jo vetëm kaq, besoj ?
- Po, më vonë. Të themi që ne jemi takuar, e kemi pëlqyer njëri-tjetrin, ia kam thënë këtë, ajo më ka bërë që t’ia përsëris për të kuptuar më mirë, dhe pastaj nuk ka kundërshtuar.
- E dashuroje ?
- Po, pak ; është shumë e mirë.
- Po tjetra ?
- Tjetra ishte në Paris ! Përgjatë gjashtë javësh, kjo ka qenë shumë mirë dhe ne jemi kthyer këtu më të afruar sa ska. Mos vallë di ti ndonjë mënyrë të prishesh me një femër, kur kjo femër nuk të ka asnjë faj ?
- Po, di.
- E si ia bën ?
- E lë.
- Por si ia bën për ta lënë ?
- Nuk shkoj më tek ajo.
- Po nëse vjen ajo tek ty ?
- Nuk… nuk jam aty.
- Po nëse vjen prapë ?
- I them që nuk kam kohë.
- Po nëse ajo të merr me të mirë ?
- Sillem… sillem vrazhdë.
- Po nëse ajo e pranon këtë ?
- I shkruaj letra anonime burrit të saj për që ai ta përgjojë ditët kur vjen tek unë.
- Kjo është keq ! Kurse unë dorëzohem. Nuk di të prishem me dikë. I koleksionoj. Ka ca që i shoh vetëm një herë në vit, të tjera çdo dhjetë muaj, të tjera në kohën e pagesës, të tjera kur ato kanë dëshirë të shkojnë në kabare. Ato që i shoh rrallë nuk më bezdisin, por e kam të vështirë me të rejat për t’i larguar pak.
- Dhe…
- Dhe, i dashur, çupka e vogël ishte tejet e nxehur, pa faj, siç të kam thënë ! Meqë i shoqi i saj i kalon ditët e tij në zyrë, ajo vinte tek unë pa më lajmëruar. Kam shpëtuar paq dy herë pa më kapur me atë të zakonshmen.
- Mos !
- Po. Pra, u kam dhënë secilës ditë të veçanta, të caktuara për të shmangur ngatërrimet. Të hënën dhe të shtunën së vjetrës. Të martën, të enjten dhe të dielën së resë.
- E pse kjo preferencë ?
- Ah ! i dashur, ajo është më e re.
- Të ngeleshin vetëm dy ditë pushim.
- Më mjafton.
- Komplimentet e mia !
- Mirëpo, merre me mend që më ka ndodhur historia më qesharake dhe më e sikletshme e botës. Që katër muaj gjithçka shkonte më së miri ; flija rehat dhe isha vërtetë i lumtur, kur befas, të hënën e fundit shpërtheu.
Po prisja të zakonshmen në orën e caktuar, në një e gjysëm, duke pirë një cigare të mirë.
Isha duke ëndërruar, tejet i kënaqur me veten time, kur pashë që ora kishte kaluar. Qeshë i habitur, sepse ajo është mjaft e përpiktë. Por mendova ndonjë vonesë të vogël të rastit. Megjithatë kaloi një gjysmë ore, pastaj një orë, një orë e gjysëm dhe e kuptova që ajo kishte patur ndonjë shkak çfarëdo, një migrenë ose ndonjë gjë të papritur. Janë tepër të mërzitshme këto gjëra kështu, këto pritje… të panevojshme, të mërzitshme dhe acaruese. Më në fund, e ndava mendjen, dola jashtë dhe duke mos ditur ç’të bëj, shkova tek ajo. E gjeta duke lexuar një roman.
- Po ti, ç’bën këtu ? i them unë.
Ajo mu përgjigj qetë-qetë :
- I dashuri im, nuk kam mundur, kam qenë e penguar.
- Nga çfarë ?
- Nga… ca gjëra të vogla.
- E… çfarë gjërash të vogla ?
- Një vizitë e mërzitshme.
Mendoja që ajo nuk donte të ma thoshte arsyen e vërtetë, dhe, meqë ajo ishte tejet e qetë, fillova të shqetësohesha edhe më tepër. Kisha ndërmend të kapja kohën e humbur, të nesërmen me tjetrën.
Të martën pra, isha tepër… tepër i emocionuar dhe i dashuruar, duke pritur vogëlushen time dhe madje i habitur që ajo nuk po vinte përpara orës së lënë. E shikoja lavjerrësin që luhatej dhe nuka ia ndaja sytë akrepave.
Kaloi çerek ore, pastaj një gjysëm, pastaj dy orë… Nuk më zinte vendi vend, bëja ecejake të shpejta në dhomën time, duke ngjitur ballin përkundër dritares dhe duke mbajtur vesh tek dera për të dëgjuar nëse ajo po ngjiste shkallët.
Ja pra dy orë e gjysëm, pastaj tre orë ! Rrasa kapelen në kokë dhe vrapova tek ajo. Ajo lexonte, i dashur, lexonte një roman !
- Po hë moj ? i thashë unë në ankth.
Ajo mu përgjigj, po aq qetë sa e zakonshmja :
- I dashuri im, nuk kam mundur, kam qenë e penguar.
- Nga çfarë ?
- Nga… ca gjëra të vogla.
- E… çfarë gjërash të vogla ?
- Një vizitë e mërzitshme
Sigurisht, e mora me mend menjëherë që ajo(ato) dinte(dinin) gjithçka ; por ajo dukej megjithatë aq e qetë, aq e patrazuar, saqë e hodha poshtë hamendjen time, fillova të besoj në një koincidencë të çuditshme, duke mos mundur të çoj nëpër mend një fshehje të tillë nga ana e saj. Dhe pas një ore llafosjesh miqësore, të prerë madje nja njëzet hyrje të vajzës së saj të vogël, mu desh të ikja fort i mërzitur. Dhe merre me mend që të nesërmen...
- E njëjta gjë ?
- Po… dhe të nesërmen njëlloj. Dhe kështu ka zgjatur tre javë, pa shpjegim, dhe megjithëse kisha nuhatur diçka, prapë nuk e merrja vesh këtë sjellje të çuditshme.
- Ato dinin gjithçka ?
- Për dreq ! Edhe qysh ! Ah ! kam vuajtur gjatë derisa e mësova.
- Si e more vesh më në fund ?
- Me letra. Ato më kishin dhënë, të njëjtën ditë, me të njëjtat fjalë, pushimin tim përfundimtar.
- Dhe ?
- Dhe ja… Ti e di, i dashur, që femrat kanë gjithmonë me vete gjilpëra mbërthyese. Ato të flokëve i njoh, ju ruhem shumë, dhe bëj kujdes, por të tjerat janë shumë më tinzake, ato mbërthyeset e vogla me kokë të zezë që na duken të gjitha njëlloj, neve budallenjve që jemi, por që ato i dallojnë sikur ne dallojmë një kalë nga një qen.
Mirëpo, duket që një ditë vogëlushja ime kishte lënë një nga këto mbërthyese të kapur pas perdes, pranë pasqyrës sime.
E zakonshmja, përnjëherë, e kishte dalluar mbi copën e perdes këtë pikë të zezë të madhe sa një plesht, dhe pa thënë asgjë e kishte marrë, pastaj në vend të saj kishte lënë një nga gjilpërat e saj, të zezë edhe kjo, por një model tjetër.
Të nesërmen, vogëlushja deshi të marrë gjilpërën e saj dhe ajo dalloi menjëherë që nuk ishte e vetja ; atëherë asaj i lindi dyshimi, dhe vuri dy të tilla, duke i kryqëzuar.
E zakonshmja iu përgjigj kësaj shenje telegrafike me tre koka të zeza, njëra sipër tjetrës.
Me tu vënë për udhe ky shkëmbim, ato vazhduan të komunikojnë, pa thënë asgjë, thjesht për të përgjuar. Pastaj, duket që e zakonshmja më e guximshme, mbështolli përreth pikës së vogël prej çeliku një fije letre ku kishte shkruar : "Posta qendrore, bulevardi Malesherbes, C.D."
Atëherë ato i shkruan njëra-tjetrës. Isha i humbur. Ti e kupton që kjo nuk ka qenë kështu kot ndërmjet tyre. Ato vepronin me kujdes, me dinakëri, në afkt ashtu siç duhet në raste të tilla. Por e zakonshmja guxoi përsëri dhe i la takim tjetrës.
Çfarë i kanë thënë njëra-tjetrës, këtë nuk e di ! Di vetëm që unë i kam hequr pasojat e kësaj bisede. Dhe ja e gjitha !
- Kaq ?
- Po.
- Dhe ti nuk sheh asgjë më tepër ?
- Më fal, i takoj por tani si mik ; nuk jemi prishur krejt në fakt.
- Po ato, janë takuar përsëri ?
- Po, i dashur, ato janë kthyer në shoqe të ngushta.
- Shiko, shiko. Dhe kjo nuk të jep ndonjë ide ?
- Jo, çfarë ?
- Rrotë që je, t’i bësh ato të fillojnë të ngulin gjilpëra mbërthyese të dyfishta !
Message édité le 18-06-2006 à 23:51:12 par LEXUES |
|
